อารายเนี่ยยยยย...ขอเล่าหน่อย

เคยแอบรักคนอื่นป่ะ...

ชั้นเคยมีกับเค้าด้วยนะ ประสบการณ์นี้ ...

แน่นอน  สำหรับชั้นแล้ว ไม่เคยธรรมดา อย่าคิดเลยที่จะชอบชายธรรมดาคุงคนหนึ่ง ก็บอกแล้วไงว่าคนที่เกี่ยวข้องกับชีวิตหนะ มันต้องไม่ธรรมดา สำหรับคนนี้ ดอกจันทร์ใต้โปรไฟล์ของเค้าก็คือ

  *มีแฟนแล้ว ... เอาน่าชีวิตมันก็แค่นี้อยากทำไรทำไป เด๋วโลกก็แตกแล้ว เป็นคำพูดเสื่อมๆที่คนชอบพูดให้ฟัง แล้วพาให้ชวนคิดว่า "แล้วเมื่อไหร่มันจะแตกจิงๆว่ะโลกเนี่ย กูพลาดเพราะคำนี้มาหลายทีแล้วนะเฟ้ย" - -

แอบชอบแล้วยังไงต่อ มันก็ต้องเริ่มจู่โจมล่ะสิงานนี้ รถไฟฟ้ายังมาหานะเธอเลย คราวนี้หละต้องใช้อะไรสักอย่างไปหานะเธอบ้างหละ

....

     เริ่มต้นวันด้วยฟ้าสดใสอารมณ์หลั่นล้าบังเกิดในจิตใจ เกิดความคิดอยากเดินห้างคนเดียวหวะ อารมณ์แม่งได้ ฟ้ามันเปิด เสื้อมันน่าใส่ รถมันน่าขับ น่าใส่รองเท้าไปลั้นลาข้างนอก อะไรๆก็เป็นใจไปหมดเลยนะ

     ไม่นานก็พาตัวเองมาถึงห้างใหญ่ใจกลางเมือง ผู้คนคับคั่ง รถราเยอะแยะ ที่จอดรถก็หายากโคตร ไม่รู้ว่าที่นี่มันมีดีอะไรนักหนานะ (แต่กรูก็มา) ไม่เป็นไร อารมณ์ยังได้อยู่

     นั่งอยู่ในร้านโดนัทคนเดียว อารมณ์เปลี่ยวก็ออนเอ็ม เอ้า...เค้าอยู่ในเอ็มหวะ จะทำเมินมองหยิ่งเล่นตัวแกล้งออฟไลน์ก็ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม ก็เลยทักทายกันตามประสาวัยรุ่นในเมืองเค้าคุยกัน เลยผ่านจุดของการแอ๊บเป็นสาวแบ๊วใส คิกขุโออิชิและ โฆษณายังบอก ว่าเป้าหมายมีไว้พุ่งชนเลย

ชั้น "วันนี้ว่างเหรอจ้ะ"

มาเชด้า"ว่างสิ อยู่ไหนเหรอ"

ชั้น "อยู่ซีคอนอะ มาเดินเล่น"

มาเชด้า"เหรอ มาเดินเล่น แถวนี้มะ"

     ชะอุ้ย มาเดินเล่นแถวนี้ไหม แถวบ้านเค้าเหรอว่ะ เห้ย จาดีเหรอเนี่ย ในใจแอบลังเล แต่มือพิมพ์ไปแล้ว อิอิ

ชั้น "อยู่ห้องเหรอ"

มาเชด้า"อื้ม มาเดินเล่นห้างแถวนี้ป่าว"

ชั้น "ดีหรอ ไปแล้วจะออกมาใช่ป่ะ" ย้ำอีกทีด้วยความแน่ใจ

มาเชด้า "อือ มาๆๆ"

     ถ้าเป็นคนอื่นอาจคิดว่าบทสนทนานี่ก็คงแค่คุยกันขำๆ แต่ไม่ได้นะ เรามันคนจริงเค้าบอกให้ไปเราก็ต้องไป จะมาท้าทายกันแบบนี้ไม่ได้แล้ว (หรอว่ะ) 5555

     เดินมาที่ลานจอดรถ ยิ้มให้ท้องฟ้าที่ยังคงสดใสอยู่ ขับรถออกมาพร้อมโทรหาเพื่อนที่คิดว่าน่าจะรู้จักทางเป็นอย่างดี บอกตรงๆว่า แทบยังไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศ เพื่อนที่โทรถามเป็นตำรวจ ขอเรียกมันว่า แม็คเครน ตามชื่อพระเอก ดาย ฮาร์ด.... เพราะป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันตายไปหรือยัง รู้แต่หายไปจากวงการเพื่อนนานนนมาก

ชั้น "เห้ย เมิง กูจะไปปิ่นเกล้าอะเมิงไปทางไหนดีว่ะ"

แม็คเครน "เออ ไปง่ายจะตาย ไปทางนั้นกับไปทางนี้นะ มึงไปถึงเห็นป้าย ... . แล้วก็เลี้ยวขวา เส็ดแล้วพอเห็นซอกตึกก็เลี้ยวซ้าย แล้วมีสองแยกไฟแดง นั่นนะ แล้วก็ไปเจอ ##@@ ฯลฯ"

    ตับสดเอ้ย!! เมิงละเอียดไปไหม นี่ปริ๊นภาพแผนที่กูเกิ้ลเอิซมาอ่านให้กรูฟังป่ะเนี่ย จับใจความได้แค่ว่า ขึ้นทางด่วน แล้วลงอนุสาวรีย์เท่านั้นแหละว่ะ โว้ย

ชั้น "เออๆ เด๋วกูค่อยๆไปแล้วกัน สงสัยค่อยโทรถามนะ"

แม็คเครน "แล้วเมิงไปไหนว่ะ"

ชั้น "......"

แม็คเครน "......"

แม็คเครน "เออๆ โทรมาละกันว้อย"

     วางสายต่อกันไปด้วยความมึนงง พอถึงทางด่วนที่มันบอก จะลงตรงนี้ เลี้ยวโค้งแว่บบ อ้าวเห้ย ! กรูมาผิดทางนี่หว่า แช่แฟ้บ เอ้ย ต้องลงทางด่วนกันละงานนี้ สบตากับป้ายทางด่วน เห็นป้ายรัชดา รีบลงด้วยความคุ้นเพราะจำได้ว่าอยู่ใกล้มหาลัยพอดี

     โอ้วว ลงทางด่วนมา นี่มันกรุงเทพเหรอว่ะเนี่ยวันนี้กรูจะถึงแยกหน้านั้นไหม รถติดกันจนคิดว่านี่เราควรดับเครื่อง หรือควรเดินออกไปยืดเส้นยืดสายก่อนหรือเปล่า เห้อ หลังจากเหนื่อยกับปัญหารถติด ปัญหาที่ควรกังวลต่อไป คือ กรูไปไม่ถูกและ คราวนี้จะโทรหาแม็คเครน ก็กัวโดนด่าเสียหมา เพราะว่ามันอธิบายซะละเอียดเหมือนหลับตาขับมาเชียว เลยเลือกโทรไปหาเพื่อนมหาลัย ขอเรียกมันว่า ติงลี่

ชั้น "ติงลี่ ว่าไง สบายดีไหม"

ติงลี่ "เออ บายดี มีไรว่ะ"

ชั้น "เนี่ย ตอนนี้กูหลงมาแถวฟอร์จูนหวะ คือ คือ อยากไปปิ่นเกล้าอะ มันไปทางไหนได้มั่งว่ะ"

ติงลี่ "แล้วมึงไปทำไมว่ะ"

ชั้น "อ่อ มีนัดกับเพื่อนหวะ"

ติงลี่ "ใครอะ"

ชั้น "เอ่อ เพื่อนหวะ เพื่อนชื่อ มิสเตอร์บัน" ปิ๊งป่อง มึงตั้งชื่อคิดป่ะเนี่ยว่าเค้าจะไม่รู้ - -

ติงลี่ "ไม่ต้องมาโกหกเลย ไปหาใคร ไม่งั้นแม่งไม่บอกทางจิงด้วย"

ชั้น "เออๆ ไปหาผู้ชายไง ที่เคยเล่าให้ฟังอะ"

ติงลี่ "@@##???**9854sfsdf"

     เออ แม่ง โดนด่าตามคาดเลย เป็นสาวเป็นนางดันไปหาผู้ชายเค้า จะเจอหรือเปล่าก็ไม่รู้ นู่นนนี่นั่น สารพันสารเพ  เออ ไรว่ะ ทีอีเหมยลี่ยังมีคนชื่นชมมันกันเลย ทำไมกะกู ด่าจั๊ง ด่าจิง

     แต่สุดท้ายมันก็บอกทางมาเป็นที่เรียบร้อย เราก็อะ โอเคไปถูกสักที ใกล้จะถึงห้างแล้ว ไม่ไกลเกินฝั่งฝันขับรถข้ามมา 3 จังหวัด กรูลงทุนไปไหมเนี่ย

     และแล้วก็สำเร็จ ได้มายืนปรากฎกายอยู่หน้าห้างเป็นที่เรียบร้อย โทรไปหาดีกว่า นัดกันและดิบดี

ตื๊ด ๆ ๆ ๆ  ไม่เป็นไรสงสัยอาบน้ำ 

ตื๊ด ๆ ๆ ๆ  ไม่เป็นไรสงสัยไม่ได้ยิน

ตื๊ด ๆ ๆ ๆ ไม่เป็นไรสงสัย ... เริ่มคิดไม่ออกและ ตายละ จะแห้วรับประทานซะละมั้งนี่

     ยังๆ เค้าไม่น่าจะใจร้ายอะไรขนาดนั้นนะ ลองดูอีกสักที

ตื๊ด ๆ ๆ ๆ แช่แฟ้บเอ้ย! กรูควรเศร้าได้ยังเนี่ยยยยย นี่ขากลับยังไม่รู้เลยนะว่าจะกลับทางไหน โปรดอย่าคิดว่าจะกลับเส้นเดิม เพราะมันข้ามมา 3 จังหวัด พระเจ้าจอร์จ ซาร่าก็ไม่ช่วยหละงานนี้

     ตัดสินใจส่ง sms ไป หวัง พลัง 1 เฮือกใหญ่ๆ จะบังเกิด "ถ้าไม่มา 1 ทุ่มจะกลับบ้านแล้วนะ" เป็น sms แนวตัดพ้อที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี อะไรก็ไม่ได้เป็นกับเค้า แล้วเค้าจะมาง้อกรูไหมนะ (แอบคิด)

     คงสงสัยว่าตอนที่ส่ง sms ไปนั่นกี่ทุ่ม หึหึ ... 6 โมงเย็น คับพี่น้องง เดินไปมาหาที่นั่งบนโต๊ะเย็นๆเยียบๆ ยิ่งเวลาเดินผ่านไปเท่าไหร่ ก็เหมือนลมในร่างกายยิ่งสูบออกเหมือนล้อจักรยานโดนเจาะลม เสียงดัง ฟี้ ตลอดเวลา คาดว่าถ้า 1 ทุ่ม ลมคงหมดหลอด และเราก็ต้องกลับไปกินแห้วเป็นแน่  มองทะลุหลังคาห้างไปโทษท้องฟ้า

     วันนี้ฟ้าแม่งไม่แจ่มใสแล้วหวะ...

     ถึงกำหนดเวลา 1 ทุ่ม หอบหิ้วเก็บเศษซากชิ้นส่วนของตัวเอง หอบกลับมาที่รถ คนผ่านไปมาคงมองเห็นกองอะไรสักกองนั่งอยู่บนรถอย่างลังเลว่า กรูควรกลับดีไหม (แน่ะ ยังมีแอบคิด)

     หรือเค้าจะเป็นไรไปป่าวว่ะ

ตื๊ด ๆ ๆ ๆ ยังคงไร้สัญญาณตอบรัก เช่นเดิม พอๆๆ กันที งานนี้ อาการน่ามึน คงเป็นเช่นวันนี้แหละ

     เป็นเพราะไรว่ะเนี่ย ทำไมถึงไม่รับสายว่ะ เพราะนั่น เพราะนี่ เพราะไปรษณีย์สีแดง เพราะไก่ออกก่อนไข่ เพราะกินไก่ต้องจิ้มซอส หรือเป็นเพราะอะไรว่ะ ทำไมถึงไม่รับสายล่ะเนี่ยยยยย

     คิดไปก็ป่วยการ ตัดสินใจกลับบบ้าน เอาล่ะว่ะ ทางกลับบ้านกรูทางไหน กู่ก้องร้องไป พี่จา พนมจะมาช่วยตามหาทางให้ไหม ก็ป่าว เลยต้องจำใจโทรหาลูซี่ ว่าจะไม่ให้มันรู้แล้วเชียว... เสียเส้นสาวหลั่นล้า หมด (กล้าพูดมาก)

ลูซี่ "เมิงอยู่ไหนเนี่ย "

ชั้น "กรูอยู่ปิ่นเกล้า ว่ะ กลับไม่ถูก ช่วยบอกทางกรูที"

ลูซี่ "ไปทำซ่าไรแถวนั้น ไปไหนไปกับใคร ไม่งั้นกูไม่บอกทางนะ"

ชั้น "กรูมาหา ผู้ชายหวะ"

ลูซี่ "@@##???**9854sfsdf"

     เออๆ กรูโดนด่าอีกและ แม่งแทบจะก้อปปี้อีเพื่อนคนแรกมาเลยเชียว มาทั้งทีแทนที่จะกลับไปอย่างสง่างาม นี่กลับไป ต้องไปสูบลมให้พลังชีวิตฟื้นคืนอีก อยู่ดีไม่ว่าดีเลยแท้ๆๆๆเรา

 

เห้อ  ....  อีกหนึ่งผู้ชาย มีดอกจันทร์

     อย่าพูดกันถึงสาเหตุเลย ว่าทำไมเค้าไม่รับและมาไม่ได้ นั่น นี่ นู่น สรุปง่ายๆ ให้ว่า เค้า

     มาเชด้า *มีแฟนแล้ว

 

     - -" จบดีฝ่า อยากบอกทุกคนว่า จิงๆกูเศร้านะ

**************************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 แฟนกรูดิแม่งมีกิ๊ก

 นี่คือหน้ากระดาน msn ของเพื่อนลูซี่ เมื่อชั้นเปิด msn ขึ้นมาในตอนเช้า….ชั้นนั่งมองกระดาน msn ลูซี่พลางคิดในใจว่า …อีกแล้วเหรอว่ะ  เมิงมีกิ๊กหลายคนได้เนี่ย น่าจะหล่อได้เทพ แบบพี่โดม แต่นี่… นึกมโนภาพแฟนหนุ่มของลูซี่แล้ว คงจะได้แค่ภาพนักร้องหมอลำที่ไหนสักแห่ง ณ ราบลุ่มน้ำโขง

ชั้น “ไร กันอีกว่ะ”

ลูซี่ “แม่ง เด๋วกรูโทรเล่าให้ฟังแม่งมีกิ๊ก กูเบื่อๆๆ เลิกกับมันดีไหมเนี่ย”

ชั้น “เออๆ ใจเย็นหวะ”

ลูซี่ “เด๋วโทรเล่าให้ฟัง แม่ง”

ตัวอักษรคงไม่สามารถบ่งบอกอารมณ์ที่แท้จิงของเพื่อนลูซี่ได้เพียงพอ ชั้นก็ได้แต่เก็บงำความอยากรู้ของตัวเองไว้ รอเวลาที่เพื่อนลูซี่ จะมีเวลาโทรกลับมาระบายให้ฟังโดยไม่ต้องใช้ยาถ่ายช่วยทำงานลั้นลาไปเรื่อย ความคิดดัน ติ๊ง นึกถึงคำพูดของเพื่อนลูซี่อยู่ในหัว อืมม มันมีกิ๊กยังไงว่ะ… ครั้นจะโทรไปถามว่า “เห้ย ลูซี่ ไหนเล่าให้ฟังหน่อยดิ กรูอยากรู้มากอะตอนนี้” ก็จะออกแนวป้าข้างตลาดขี้เม้าเกินไปหน่อยรึป่าว  ช่างไม่มีใจเป็นห่วงเพื่อนโดยแท้จิงเลย   ว่างไปว่างมาก็ไปเจอเข้ากับ ริซซี่ ที่กำลังออนไลน์อยู่ จึงปรี่เข้าไปทัก ด้วยสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง ว่า แม่งต้องรู้…

ชั้น “ริซซี่”

ริซซี่ “ราย เผือก” 

    โอ้ว มันเรียกกรูเผือกว่ะ กูควรยอมรับในชื่อที่มันตั้งให้ไหม เอาเถอะ ปกติเราก็เรียกมันไม่ค่อยจะตรงกับที่บ้านมันตั้งอยู่ละ

ชั้น “เอออ เมิงรู้เรื่องลูซี่ป่าว”

ริซซี่ “เออออ เรื่องแฟนมันใช่ป่าว เมื่อเช้ามันโทรมา”

     เห็นป่ะ ว่ากรูมาถูกทางจริงๆ 5555 สัญชาตญาณมันบอก ว่าริซซี่ แม่งรู้

ชั้น "เหรอ ๆ เออ มันบอกเหมือนกันว่าจะโทรมาเล่าหวะ แต่กูอยากรู้เล่าหน่อยดิ"

ริซซี่ "คือ งี้ ลูซี่มันไปเห็นข้อความที่แฟนมันส่งออกหาใครก็ไม่รู้ว่า เจนทำไรก็ทำเหอะ รักนะ ลูซี่มันก็เลยของขึ้นดิ ทะเลาะกันน่ะเมิงเอ้ย”

ชั้น “แฟนมันหล่อเทพเนอะ”  กรูประชดนะ

ริซซี่ “เออ เห็นลูซี่มันถาม ว่าจะเลิกๆ ดีไหม อะไรของมันนี่แหละ”

ชั้น “แม่งหลายครั้งแล้วหวะ เห้อ ไมมันชอบทำงี้ว้า”

จบบทสนทนากันไปด้วยความรันทดใจเป็นที่สุด พูดถึงเรื่องการนอกใจเนี่ย มีกันทุกคนจิงๆ อยู่ที่ใครเนียนหรือไม่เนียนเท่านั้น ส่วนคนที่ไม่มีเลย - - จะมีเหรอ ถึงไม่มีเป็นตัวเป็นตน แค่คุยกันธรรมดาในเอ็มกรูก็นับอะ เอาซี่ๆ 5555 ล้อเล่นน่ะ ก็ยังมีหรอกคนที่ไม่มีอะ เพราะสยามยังไม่สิ้นคนดีหรอก จำไว้สักพัก ลูซี่ โทรมา อ่ะ มาเลย เคลียร์คิวเรียบร้อยเตรียมเม้าโลด (ได้ข่าวว่ายังอยู่ในเวลางานนะ - - เออช่างแม่ม)

ชั้น “เออๆ ว่าไงว่ะ”

ลูซี่ “ว่างคุยใช่ป่าวเมิง”

ชั้น “ว่างๆ หวะ คุยได้ เป็นไรกันว่ะ” เป็นห่วงเพื่อนมากอะ ไม่ได้อยากรู้เรื่องชาวบ้านนะ

ลูซี่ “เออ เมื่อวานนี้ กูเห็นอีแฟนส่ง sms ให้ใครก็ไม่รู้ แม่งเม็มเบอร์ว่า อ๊อฟ ชื่อพี่สาวมัน แต่พอดูตง send ข้อความ มันดันเขียนว่า เจนจะทำไรก็ทำเหอะ รักนะ หวะแม่งง”

     กรูปลอบไงดีว่ะ จะบอกว่า เห้ย สงสัยพี่สาวมันมีสองชื่อม้าง ก็ออกจะยิ่งสร้างบรรยากาศเปลืองหมึกมาถมดำหลังฉากเพื่อนลูซี่มากขึ้นไปใหญ่ ก็ต้องเสียใจกับอีคุณแฟนมันด้วยหวะ ที่ไม่สามารถคิดข้อใดๆหักล้างให้ได้

ชั้น “เออ แล้วไง ได้ถามมันป่าวอะ แม่งไม่เนียนเลยจิงๆ”

ลูซี่ “ถามดิ แม่งทำหน้าตาเฉยอะดิ บอกว่าใครก็ไม่รู้มาส่งอะไรในเครื่องมัน”

     โอ้ย แม่งคิดได้ไงอะ นึกภาพถึงชายหน้าหมอลำ ทำหน้าตาเฉยเมย ติสแตก ไม่แยแส ต่อสิ่งที่แฟนสาวซึ่งกำลังกลายร่างเป็นเมดูซ่า งูผงาดทั่วหัวพร้อมฉกทุกทิศทุกทาง และน้ำเสียงที่เริ่มเซอราวด์ 4 ทิศทาง แล้วช่างไม่สมเหตุสมผลซะเลย ให้ตายเหอะ

ชั้น “แล้วเมิงเชื่อมันป่าว”

ลูซี่ “ใครจะไปเชื่อมัน กูก็เลยโทรกลับไปไง ผู้หญิงแม่งรับ กรูถามว่ารู้จักผู้ชายคนนี้ป่าว มันดันตอบว่าไม่รู้จัก แล้วก็วางสายไปเลย”     แถวบ้านเรียกรู้งาน…

ชั้น “แล้วทำไงต่อว่ะ”

ลูซี่ “ก็เลยส่ง sms ไปแทน บอกว่า ขอโทษนะ ประหนึ่งว่ากูอะกลับไปแล้ว แล้วแฟนกูส่งไปขอโทดมัน”

     เพื่อนกรูเทพจิง เป็นกูคิดไม่ได้หรอกอะ - -“

ลูซี่ “แม่งส่ง sms กลับมาว่า ขอโทดอะไร แล้ว สักพักนังผู้หญิงส่งกลับมาอีกว่า โทรกลับด้วย”

    เอ้า ไอ้หน้ามึนเอ้ย หลงกลเพื่อนกรูแล้วหละ หึหึ

ลูซี่ “กรูเลยให้มันโทรกลับไป มันก็เลยโทรกลับ แล้วเรื่องก็เลยแตกอะดิ มันก็ยอมรับกับกรูว่ามันคุยกับน้องเค้าจิง โคตรน่าโมโหเลยหว่ะ เลิกกับมันดีไหมเนี่ย”

ชั้น “เออ ก็ใจเย็นๆก่อนเมิง มันอาจจะแค่คุยกันเฉยๆ แล้วเด็กนั่นมันอาจจะมาชอบเองก็ได้ ตอนแรกถึงตอบว่าไม่รู้จักไง เพราะอยากรักษาผลประโยชน์ให้แฟนมึงไงเล่า”

ลูซี่ “ทะเลาะกันบ้านแทบแตกอะ อะไรก็ไม่เจ็บใจเท่ากับในข้อความที่ส่ง แม่งมีคำว่ารักนะอะ มันเขียนกันได้ง่ายๆเลยเหรอว่ะ หา ทำไมมันเป็นงี้ว่ะเนี่ย”

     ปล่อยให้เพื่อนลูซี่อาละวาดเป็นช้างป่าตกมันไปตามเรื่องตามราว จบด้วยประโยคสุดท้าย พร้อมภาพแบล็คกราวน์หมีป่าจากป่าอเมซอนทุบอกปึ้งๆๆ ว่า “วันนี้กรูต้องคุยให้รู้เรื่อง!!!!”

ตกดึก..     นั่งหน้ามึนกับปัญหาของลูซี่อยู่ พลางคิดไปว่า มันคงไม่มีไรหรอกมั้ง มีแฟนแล้วก็ต้องมีกิ๊ก มันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว (มั่วและๆ ไม่น่าถูกนะ)

ลูซี่ “เออ กูเคลียร์กับมันแล้วหวะ”

ชั้น “เหรอ แล้วว่าไง มันว่าไงมั่งที่มันส่งไปว่า รักนะ อีเด็กนั่นอะ”

ลูซี่ “มันบอกว่า มันส่งไปบอกอีเด็กนั่นว่า รักนะ อะ คือรักกรูว่ะ”

กรู  …… - - ถ้าเป็นการ์ตูน คงเห็นเป็นภาพคนหน้ามึนๆ ข้างหลังเป็นฉากขาวโพลนเต็มหน้าเลยทีเดียว

ชั้น “แล้วเมิงเชื่อมันหรอว่ะ”

ลูซี่ “กรูไม่เชื่อแม่งหรอกว่ะ นึกว่ากูเป็นเด็กอนุบาลหรือไงว่ะ”

ชั้น “แล้วมึงดีกันยังอะ ตอนนี้”

ลูซี่ “…. ดีกันแล้วหวะ”

ลูซี่ “มันก็รักกูหรอกว่ะ แล้วมันก็ยังไม่ได้อะไรมากกับเด็กคนนั้นด้วยอะ” 

    อ้าว ช้างป่าหายตกมันเรียบร้อยซะแล้วค้าบบ พี่น้อง ภาพหมีป่าช้างป่า หายไปกลายเป็นสาวน้อยถือตะกร้าลั้นลาอยู่ในสวนดอกไม้

ชั้น “….เออ ดีและ”

ลูซี่ “เด๋วกูโทรหามันก่อนนะ”

ชั้น “… เออ กูไปนอนและ”

  เห้อ เสียงแว่วเพลง ยังไงก็รัก รักเธอ ได้ยินไหม แว่วเข้ามาในหูเลยทีเดียว

 

edit @ 29 Apr 2010 23:01:17 by Pandadeda

edit @ 29 Apr 2010 23:06:51 by Pandadeda

 

    อารมณ์เคยบ้างป่ะ ประมาณว่า มีใครก็ไม่รู้โทรมาจีบ อะ ๆ สำหรับคนอื่นอาจจะธรรมดา แต่สำหรับเจ้าของ blog นี้แล้ว อย่าหวังว่าจะดีเลยย

     เรื่องมันมีอยู่ว่า...

     วันทำงานวันหนึ่งเป็นวันที่โคตะระยุ่งมากอะ   ใครมองเข้ามาคงเห็นแรงงานพม่านั่งอยู่ในคราบของพนักงานบริษัทที่โกรธกันมาชาตินึง ไม่มีใครคุยซึ่งกันและกัน ใครเข้ามาอาจติดความเครียดไปจากคนในห้องนั้นได้

ตี๊ด ตื๊ด....

     แม่งใครโทรมาว่ะ เบอร์แปลกๆ รู้บ้างไหมเนี่ย ว่ากรูยุ่ง วู้ว

ชั้น "ฮัลโหล" อ้าว ไหนเมิงบอกว่ายุ่งมากมายไง อาไร้เนี่ย นี่แหละเป็นงี้หละเรา

แซ่บคุง "เอ่อ หวัดดีคับ ได้โทรมาเบอร์นี้บ้างป่าวคับ"

    เสียงเด็กมากอะ กะอายุก็คงไม่เกินสัก 20 แต่นั่นคงไม่ใช่ประเด็นนะ - -

ชั้น "ป่าวนี่ค่ะ ยังไม่ได้โทรไปเลย โทรไปเมื่อไหร่อะค่ะ" แอ๊บเสียงไปด้วยตามเรื่องตามราว หวังว่าจะมันจะพาให้อายุน้อยตามลงไปด้วย

แซ่บคุง "เหรอครับ แล้วชื่อไรอะครับ บ้านอยู่แถวไหนอะคับ"

    เห้ย ถามแบบนี้ใจหนึ่งมีแอบกัวว่ามันมาจากองค์กรลับมาสืบราชการอะไรรึป่าว แล้วเราควรบอกชื่อ พร้อมที่อยู่ถ่ายซีร่อก เซ็นสำเนาถุกต้องไปให้มันด้วยเลยไหม

ชั้น "เอ่อ..." กรูควรตอบมันว่าไง แล้วควรเครียดไหม วางสายแล้วทำงานต่อดีไหม

แซ่บคุง "แล้วรู้จัก ไอ้เจไหมครับ"

     อ่อ มีการกล่าวอ้างถึงน้องชายหวะ ค่อยโล่งหน่อย

ชั้น "อ๋อ ไอ้เจเหรอ น้องชายเราเองอ่ะ อ่อ อ่อ มันคงเอาโทรศัพท์ไปใช้โทรอะดิ"

    อืม เพื่อนไอ้เจนี่เอง อะ โอเคร จะได้จบๆกันไปสักที จำได้ไหมว่าบอกไว้ตั้งแต่แรกว่ากรูงานยุ่งมากอะ  เตรียมวางได้และ แม้เสียงน้องจะเหมือน นิชคุณก็เหอะ  เอ  แต่มันไม่วางแหะ....

แซ่บคุง "เอ่อ แล้วทำงานอยู่ที่ไหนอะคับ เป็นยังไง สบายดีไหม ฯลฯ"

     เออ เอากะมันสิ ชวนเราคุยอยู่นั่นอะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ว่างแต่ก็ คุยไปพร้อมทำหน้าแอ๊บแบ๊วเหมือนโฆษณาโออิชิกรีนที และสะบัดปอยผมไปมาซะงั้น (กรูจะเก๊กทำไมเนี่ย)

แซ่บคุง "เด๋วผมโทรมาใหม่นะครับ อิอิ"

     อาไรของมันว่ะ แอบสงสัยในใจ แล้วก็นั่งทำงานต่อ เออหรือว่ามันจะโทรมาจีบอะ ทำไมไม่ระบุ status และจุดประสงค์ให้ชัดเจนว้า

ตื๊ด ตื๊ด...

     เอ้า แซ่บคุงแมนโทรมาอีกรอบแล้ว งานยุ่งนะเนี่ย แล้วจะรับดีเหรอ

ชั้น "ฮัลโหล คร่ะ" นั่นไง รับตลอดอะ

แซ่บคุง "นึกว่าจะไม่รับซะแล้วอะครับ"

ชั้น "อ่ะค่ะ มีไรอะค่ะ"

 ฯลฯ

     คุยกันไปเรื่อยไป ชั้นก็ยังคุยประมาณ ถามคำตอบคำ อารมณ์ลั้นลาได้อย่างเล็กๆเพราะยังไม่รู้สัญชาติ ของชายหนุ่มน้ำเสียงนิชคุณนี้  แต่คุยไปคุยมา ด้วยความอยากรู้ก็เลยขอตัววางไปอย่างนุ่มนวลและสุภาพ

ชั้น "เด๋วขอตัวไปทำงานก่อนนะค่ะ พอดีว่าติดงานน่ะค่ะ"

แซ่บคุง "ได้ครับ ไว้คุยกันใหม่นะ" ในมโนภาพนึกถึงภาพนิชคุณยิ้มและมีประกายที่ฟันตรงมุมปาก เอ้อ ขอวาด รูปประกายเพชรล้อมกรอบหน้านิชคุณไว้ด้วยละกันนะ

     พอวางสาย  สิ่งหนึ่งที่ได้มาจากการคุย คือรับรู้ว่า มิสเตอร์แซ่บคุงเนี่ย มีนามว่า ต้อม  รีบกดโทรด่วนไปหาไอ้เจ ด้วยความอยากรู้ ว่ามันมีตัวตนอยู่จิงไหม

ชั้น "เห้ย เมิง อยู่บ้านป่ะ" ถามทำไมอะ อยู่บ้านป่าว มันเกี่ยวกับที่กรูอยากจะรู้ไหม

ไอ้เจ "เออ อยู่"

ชั้น "เพื่อนเมิงอะ มีป่าว ชื่อต้อม"

ไอ้เจ "ไอ้บอดน่ะเหรอ"

ชั้น ".... ไอ้บ้า เค้าชื่อไอ้ต้อมมึงฟังผิดปะเนี่ย" 

ไอ้เจ "5555  เออนั่นแหละ ไอ้ต้อมกับไอ้บอดคนเดียวกัน"

ชั้น "ง่ะ เหรอว่ะ ทำไมชื่อบอดล่ะว่ะ"

ไอ้เจ "เออ ตามันบอดข้างนึงโว้ย"

ชั้น "เหรอๆๆ เออๆ แม่งมาคุยกับกูใหญ่เลย กูไม่ได้จะคุยกับใครง่ายๆนาโว้ย" (จิงหรอว่ะ)

ไอ้เจ "เมิงอย่าไปยุ่งกะมันเลย มันปัญญาอ่อนด้วยอีกต่างหาก"

ชั้น "..เหรอๆๆ เออ เออ กูมาเล่าให้มึงฟังแค่นี้แหละ กูไม่ยุ่งหรอก กูงานยุ่ง"

...

     เออ กรูจะขำหรือจะตลก หรือจะไว้อาลัยให้ตัวเองดีไหม  กรูเจอแต่คนมีดอกจันทร์ๆ ใต้โปรไฟล์ตลอดเลยนะ ไอ้แซ่บคุงแมนเอ้ย

............

.....

.

     ไอ้เรื่องแบบนี้นะ มีเข้ามาตลอดแต่ขอบอกว่าแต่ละคน ต้องมีดอกจันทร์ใต้โปรไฟล์กันก่อนนะ ไม่งั้นไม่สะดุดใจหรอก แถมให้อีกเรื่อง วันนั้นเป็นงานแต่ง พี่ชายลูซี่

     ในงานมีผู้ชายดูดี ก็ มีบ้างไม่มีบ้าง ไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แต่มีอยู่คนนึง ใครเห็นก็แอบป้องมือกระซิบข้างหูกันและกันว่า "นี่ ไอ้เนี่ยมันเพิ่งออกมาจากโรงพักหรือไง" แล้วคำถามต่อไปคือ "มันออกมาจากเรื่อนจำไหนวะ" ก็พี่ท่านมาแบบ หัวเกรียน กล้ามล่ำ เสื้อเขียว กางเกงขาสั้น กากี สักเต็มตัว นึกภาพแล้วเหมือนป่าวอะ

     แนวๆว่ามากับพวกจัดโต๊ะจีน แล้วไงต่อ เดากันถูกไหม

     ระหว่างงานเลี้ยงชั้นขึ้นไปร้องเพลงให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว 1 เพลง ระหว่างร้องนั้น พี่สภาพเหมือนนักโทษคนนั้น เดินตรงมา เห้ย แม่งตรงมาทางกรูว่ะ จะเป็นเหมือนที่กรูคิดไหม มันจะมาทำไรว่ะ แอบกลัวนะเว้ย

     หลังร้องเพลงไปปาดเหงื่อไป พี่คนนั้นเดินมาหน้าเวที ยื่นดอกไม้ให้ โอ้วว ประทับใจจ๊อดมากอะ กรูว่าแล้วสภาพแบบนี้ต้องมีใจให้กรูชัวร์ เพราะคนธรรมดา ไม่ค่อยแลกูหร้อกก T T 

     เพราะพี่คนนี้เค้ามีดอกจันทร์ไว้หนะสิ ให้แลเห็นกันไปว่าไม่ธรรมดา - -

     เห้อ......

 

 

edit @ 28 Apr 2010 00:10:35 by Pandadeda